Een trein staat stil in het Italiaanse landschap, maar niet in de tijd. Zita Zeldenrust zit samen met vele andere reizigers uren gevangen in de hitte en de besloten ruimte. Zo zijn ze noodgedwongen lotgenoten.
Wanneer de gebeurtenissen niet verlopen zoals verwacht, worden mensen weer zichzelf, doordat de situatie hun omhulsel afbrokkelt. Hun aura van manager, minister, huisvrouw, woordvoerder, arbeider, student, beroemdheid, kunstenaar, dief, wetenschapper, ambtenaar, zaakvoerder, werkloze of sportvrouw van het jaar... ze worden weer gewoon "mens".
Omdat ze niet kunnen vluchten, beginnen ze te vertellen. Ze praten om de tijd te doden, maar vooral omdat ze nood hebben aan verhalen. Allen een ander verhaal dat ze niemand eerder vertelden. Omdat het te intiem is of te gruwelijk en te pijnlijk of gewoon uit angst dat er toch niemand zou luisteren.
De reizigers geven onvervaard hun visie op de wereld en vinden op de trein een luisterend oor. Op overtuigende wijze verweeft Kerstin Huygelen in dit boek belangrijke thema's als het feminisme en gevolgen ervan, opvoeding, ecologie en cultuurverschillen. Meng u in de discussies en gesprekken en verwonder u over deze bijzondere narratieve analyse van onze tijd.
